Promo pour la sortie de l'album "Vantage Point"

Sommige  mensen hebben geluk pfffffffff ! Waarom lol ??????????

Het is u vast niet ontgaan dat er een nieuwe cd van dEUS zat aan te komen. Het vooruitgeschoven 'The Architect' - met voorsprong de single van het jaar, daar durven wij halverwege 2008 al veel geld op in te zetten - wordt al een paar weken volledig terecht grijsgedraaid op alle radiozenders, en wie de band op Canvas aan het werk zag in de 'Lux XL' met Anton Corbijn, weet dat we het allerbeste mogen verwachten van de nakende clubtour. Als dEUS op 6 juli Rock Werchter afsluit, zullen wij, weer of geen weer, van een prachtige zomer spreken.

'Vantage Point' heet die nieuwe cd. Ze komt drie jaar na 'Pocket Revolution' en is, zeer uitzonderlijk bij dEUS, opgenomen met dezelfde bezetting (Mauro Pawlowski op gitaar, Alan Gevaert op bas, Stéphane Misseghers op drums, en Klaas Janszoons op viool en toetsen). De groep heeft er in Borgerhout speciaal een studio voor laten  bouwen die ook Vantage Point heet, en daar hebben we vandaag afgesproken. Barman wil hier veel tijd doorbrengen als hij niet op tournee is, niet aan een opvolger van zijn film 'Any Way the Wind Blows' zit te werken, niet Nick Cave moet interviewen voor 'Spraakmakers', geen eremedaille van de Vlaamse regering in ontvangst aan het nemen is, of niet op café zit.

Net voor we gaan zitten, krijgt hij een sms van Stijn Meuris: die heeft de clip van tweede single 'Slow' ontdekt en is onder de indruk. Tom Barman "Heel lief van Stijn. Die clip heb ik zelf gedraaid".
Voor 'The Architect' hadden we drie jonge, getalenteerde Fransen ingeschakeld, maar ik vond die clip nogal gewoontjes, er gebeurt niet veel in. 't Was een soort testcase voor een dvd die we volgend jaar willen uitbrengen. We weten nog niet precies wat het wordt, maar geen liveconcert - da's boring - geen backstagetaferelen - da's ook boring - en zeker geen making of. Maar het verontrust mij dat die mannen een maand nodig hadden voor die ene clip. Die nieuwe generatie - zes jaar jonger dan ik, godbetert - is geobsedeerd door animatie en special effects. De max hè, het leven gaat door, maar een maand?!

                                           

Jij staat nochtans ook niet bekend als iemand die netjes zijn deadlines haalt. 
(fel) Man, 'Slow' heb ik in vijf dagen gemaakt! Zestien millimeter, met een crew van dertig mensen. Gedraaid én gemonteerd. En de clip van 'Oh Your God' gaan we hier in de studio draaien: video, drie camera's, drie keer zoomen - tjak-tjak-tjak. Alleen met de groep, één dag repeteren en dan in één take opnemen, klaar.

Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad om een interview en fotosessie met Tom Barman geregeld te krijgen. Je bent een belangrijke mens geworden.
Ik heb er net elf dagen in de rest van Europa opzitten: honderdveertig interviews! Ben ik daarom een belangrijke mens? Ik weet het niet. Verder heb ik tegen mijn manager Christian gezegd dat ik de soul searching-interviews een beetje beu was. Ik heb geen zin meer om te vertellen hoe mijn jeugd was.

Die was goed, niet? 
(lacht) Fantastisch.

Laten we het dan over twee YouTube-filmpjes hebben. Het eerste: jij die naast Will Tura in het Vlaams Parlement zit te wachten op je erepenning, en bijna uit je stoel valt van het lachen. Het deed denken aan de beroemde lachstuip van Boris Jeltsin en Bill Clinton. Waar hadden jullie het in godsnaam over? 
Ik zou het bij God niet meer weten, maar Will en ik gaan elkaar zeker nog meer zien. Wat een prachtige, charismatische mens! We waren allebei goed gezind en vereerd dat we die eremedaille kregen. En ik was heel blij dat ik niet hoefde te speechen.

Waar is je erepenning eigenlijk?
Ik was 'm kwijt, maar ik heb 'm net teruggevonden: in de jas die ik toen aanhad (lacht). Maar de oorkonde staat op mijn bureau. Een hele schone oorkonde.

Het tweede YouTube-filmpje vind je als je 'Tom Barman at Flagey' intikt.
Fuck, dat heb ik gezien, ja. Een jonge Brusselaar kwam mij voor zijn eindwerk interviewen over clips, net vóór een dj-set in het Flageygebouw. Zo hyper ik in dat filmpje ben: niet normaal.

Wat had je gesmurft? 
(fel) Jongen, ik had niks gepakt. Niks! Het is altijd hetzelfde: toen ik op mijn negentiende de Cartoons binnenstapte, vroegen ze mij ook al of ik speed had gesnoven. Terwijl ik toen nog niet eens wist wat speed was!

Komaan Tom.
Nee, man! Ik was kraaknuchter. Dat filmpje is hyperkinetisch gemonteerd: the power of editing. Ik schrok ook toen ik het zag.

Eén iemand heeft er een commentaartje bij gepost: 'Snuiven Tommy!'
Oh, fuck off! Níks! Ik héb al cocaïne gesnoven, en it's not my drug of choice. Een overroepen schijtdrug. Ik ben nu toch ook speedy? Ik bén gewoon zo.

Wat is dan wel je drug of choice? 
Xtc natuurlijk. Geweldige feestdrug: je bent niet noodzakelijk helemaal van de wereld, én je kunt er seks op hebben. Cocaïne vind ik echt vies, je moet me geloven. Er is een periode geweest dat we onder invloed concerten gaven - afschuwelijk sléchte concerten (lacht). Onverantwoord en contraproductief. Maar de laatste keer dat ik dope heb gepakt voor een optreden was in '97. En de laatste keer dat ik onder de dope voor een camera stond, was op Werchter '96 - Mark Sandman interviewend voor MTV, in een jurk. Mensen hadden het opgenomen en wilden absoluut dat ik ernaar zou kijken. Ik was gechoqueerd. Toen heb ik gezegd: geen drugs meer als ik op tv kom.
Mensen zien me energiek bezig en denken dat ik gesnoven heb. Zo corrupt zijn we geworden: iemand die zich amuseert, die moet wel coke hebben gepakt. Trouwens, de coke is tegenwoordig zo slecht dat je er depressief van wordt. Wil je mij rustig houden, geef me dan een lijntje (lacht).

        

Wanneer ben jij het rustigst? 
We gaan daar toch niet wéér over beginnen? (Zucht) Wanneer ben ik het rustigst... Gisteren, na het optreden in Breda. Over het algemeen ben ik zoals mijn moeder: thuis ben ik rustig, maar buiten moet er iets gebeuren.

Ben je een workaholic? 
Nee. Ik heb haast, dat wel. En ik doe het graag, omdat mijn werk geen werk is.

Voel je je daar weleens schuldig over: dat je werk geen werk is? 
Ja (lacht). Die verdomde jezuïeten, hè.

Wanneer heb je voor het laatst een dag niks gedaan? 
Ik ben onlangs gaan skiën, telt dat?
Het lijkt alsof ik altijd bezig ben, maar ik zou nog veel méér willen doen. En dat gaat ook gebeuren: de jaren van wijsheid zijn in aantocht. Sneller werken, productiever zijn.
De nieuwe bezetting van dEUS heeft me doen inzien hoeveel energie ik met vorige platen heb verloren. De rest van de groep kan mijn gemoedstoestand nog steeds ernstig verstoren, en ik zou perfect solo kunnen gaan, maar dat wil ik niet. Ik hou van die romantiek van een band: samen reizen, samen onnozel doen en als het even kan samen muziek maken. We hebben ook een enorme groeimarge - ik vind het heel straf dat ik dat op mijn zesendertigste, na twintig jaar dEUS, kan zeggen. Als ik zie wat die gasten allemaal kunnen!
Casting is niet voor niets mijn favoriete bezigheid. Met de jonge meisjes uit de clip van 'Slow' heb ik mij enorm geamuseerd: dat prille, niet gecorrumpeerde talent.

Tommy!
(lacht) Dat bedoel ik niet. Vijftig getalenteerde, nog niet door het leven afgeremde meisjes hier vóór mij in de studio bezig te zien: heerlijk!

Het woord casting is gevallen. Wanneer zien we je volgende film? 
Ik ben aan het schrijven, met een paar vrienden. Heel op  het gemak, één keer per maand of zo zitten we samen. De eerstkomende drie jaar moet je niks verwachten. Eerst touren, een nieuwe plaat maken. En dan nog één. We zien wel.

Is een film een minder groot ei om te leggen dan een plaat? 
Nee, groter. Veel groter.
Op de set staan doe ik het liefste ter wereld. Muziek is zoeken; in film kan ik veel directer zijn. Ik weet dat 'Any Way the Wind Blows' geen meesterwerk is - 't is niet voor niets een debuut - maar ik voel wel dat ik in de toekomst iets absoluut unieks kan afleveren, in taal, humor en regie. In de muziek schurk ik toch nog vaak iets te slaafs tegen mijn grote voorbeelden aan. Over film heb ik een visie, terwijl we met dEUS eigenlijk maar wat doen (lacht).

Had je op de set van 'Any Way the Wind Blows' eigenlijk zo'n regisseursstoel met je naam erop? 
Zot! Ik ben niet eens gaan zitten, daar had ik geen tijd voor.

Sur la pochette de dEUS, le dessin de Michaël Borremans est comme estompé, comme une image ancienne retrouvée dans un tiroir. On y voit, depuis un belvédère imaginaire (le "Vantage point"), une scène de guerre : des camions parqués, trois soldats en armes encadrant les corps couchés et ligotés placés en anneaux. Une allusion sans doute à Abou Ghraib et aux sévices causés par l'armée américaine en Irak ou à Guantanamo. Mais une allusion aussi à tous les conflits. Tout le travail de Michaël Borremans est imprégné par "l'énigme". Il y règne une violence étrange, contenue dans des vues apparemment banales tirées d'albums anciens. Il n'y a jamais de sang ou de souffrances explicites. Mais l'angoisse n'en est souvent que plus forte.

 Né en 1963, Michaël Borremans est au départ photographe et graphiste. Mais vite, il dessine, peint et, ces dernières années, réalise des films. En 2005, il proposait une très belle exposition au Smak, à Gand (il est aussi une trouvaille de Jan Hoet). Et en 2006, il avait une expo aussi à "La maison rouge", à Paris, à la Fondation Antoine de Galbert qui réussit parfaitement à présenter de nouveaux artistes. Une de ses oeuvres, "L'Allemand", montre un fonctionnaire (nazi ?) des années 30, assis à une table et ébauchant un mouvement des mains. Borremans a décliné ce motif en peinture, dessins et films. Il y ajoute parfois d'étranges points rouges. Dans une variation, cette image apparaît en affiche gigantesque devant laquelle passent les gens. Dans une autre oeuvre, "La piscine", il montre l'image d'un homme sur le torse duquel une main écrit "People must be punished" et on voit quatre trous noirs dans la chair. Ici aussi ce dessin "à l'ancienne" est présenté comme sur un mur gigantesque devant lequel il y a une piscine et des gens qui se baignent mine de rien. Dans "Milk", des gens sont debout dans une pièce et regardent fixement un grand écran d'un blanc éclatant.

Les dessins, peintures et films de Borremans agissent de manière hypnotique. Ils donnent un sentiment à la fois de grande proximité (ce sont des images anciennes comme on a déjà vues) et de distance infranchissable. On en revient à l'énigme, à l'étrangeté, à la violence sous-jacente sous les comportements journaliers comme les Nazis cachaient leurs sévices sous la routine de fonctionnaires. Michaël Borremans est, avec Luc Tuymans (dont il se rapproche beaucoup), un des plus grands peintres et dessinateurs flamands actuels.